AMBEDKAR IS ONE AMONG THE WORLDS GREAT LEADERS A RADICAL IN THE ANNIHILATION OF CASTE!- PERIYAR’S VIEW
The following are some key ideas from the speech delivered by Thanthai Periyar E.V.Ramasamy on 28.10.1956 at the Vellore Municipal Council, when he unveiled the portrait of Babasheb Dr. B.R.Ambedkar and praised him:
Ambedkar belonged to the assembly of great scholars of the world. What made him such a great intellectual? Education and talent are only secondary. There are many who are more educated and talented than him. Therefore, the reason Ambedkar stands as a great intellectual is not merely his education or talent, but because his knowledge and abilities were useful to the people. Others use their learning and abilities in different ways.
Ambedkar was an atheist—not just recently, but for a long time. Let me say this: those who are great intellectuals in the world are atheists. Only those who are atheists can reach the heights of inquiry and let knowledge shine. They are the ones who truly use their learning and abilities.
Dr. Ambedkar was a great scholar. That is precisely why he was a great atheist. He used his own intellect and boldly expressed what he discovered. In our country, so-called scholars are often afraid to speak out. But he was not like that—he spoke courageously. A remarkable event that the whole world now reflects upon is Ambedkar embracing Buddhism. Even now, though it is said he has newly converted, in truth he had long been a Buddhist at heart.
For 20–30 years before that, Ambedkar had not accepted Hinduism. While speaking about Mahatma Gandhi, he criticized him harshly, saying: “Gandhi is an orthodox Hindu, one who wants to preserve Manusmriti and the Varna system. What can he do for the oppressed (Adi- Dravidar) people?” He cited scriptural sources and argued that Gandhi’s thinking was shaped by his orthodox Hindu beliefs.
As early as 1930–35, Ambedkar held radical views on the annihilation of caste. In Punjab
After converting, Ambedkar issued a declaration: “I will no longer accept Rama, Krishna, Shiva, Indra as gods. I do not believe in avatars. I reject idol worship. I do not believe in caste, moksha, or hell. I do not believe in rituals such as death ceremonies. I will not follow any of these henceforth.” What we criticize today, we must also refuse to believe.
an organization called “Jat-Pat Todak Mandal” was formed for this purpose. I was even enrolled as a member. They organized a conference on caste abolition and invited Ambedkar to preside. He agreed and prepared a 100-page English address. In it, he provided many references and argued that to abolish caste, Hinduism itself must be abolished.
When the organizers reviewed his speech in advance, they objected, saying: “This is a caste abolition conference, not a conference to abolish Hinduism. Please remove that chapter.” Ambedkar refused, saying: “The foundation of caste lies in Hinduism—what else can I speak about if not that?” Even when others tried to persuade him, he stood firm: “I will deliver my speech as written. You may oppose it in the conference if you wish.” Eventually, the conference itself was canceled.
I later obtained that speech from him, translated it into Tamil, and published it as “The Way to Abolish Caste.” Even at that time, he was so radical. While we were merely speaking about the Ramayana, as early as 1932 he publicly burned it.
On another occasion in Madras, while speaking about the Bhagavad Gita, he said: “The Gita is the rambling of a madman.” This caused outrage among figures like C.P.
Ramaswami Iyer, who protested that it was improper for someone in his position to speak so.
In 1930, I invited Ambedkar to a reform conference in Erode. Though he could not attend, others came in his place. It would have been better if he had come.
At one point, Ambedkar even considered converting to Islam. I and others sent him a telegram urging him not to rush, advising that unless large numbers followed him, he might not find respect there either. Later, many also appealed to him not to convert. Even then, he had a strong inclination to leave Hinduism. Ultimately, he embraced Buddhism.
When I met him in Burma at a World Buddhist Conference (1954), he even suggested that we should formally convert immediately and start a university to propagate Buddhist ideals. He spoke passionately about creating something meaningful before death.
After converting, Ambedkar issued a declaration:
“I will no longer accept Rama, Krishna, Shiva, Indra as gods. I do not believe in avatars. I reject idol worship. I do not believe in caste, moksha, or hell. I do not believe in rituals such as death ceremonies. I will not follow any of these henceforth.”
What we criticize today, we must also refuse to believe.
Ambedkar was a guide to the people. He courageously spoke out against caste and religious injustices. He worked selflessly and gained recognition across India. He guided his people toward Buddhism. Similar changes may happen here as well. He worked hard to secure education, employment, and opportunities for his community, even ensuring 15% representation in jobs.
He was truly a great leader. After him, it is unlikely that another such leader will emerge. He was a leader prepared ahead of an age of equality. Therefore, I praise the Vellore Municipal Council for honoring him with a lasting memorial.
Courtesy: ‘Viduthalai’ – 7th December 1956
- Modern Rationalist June, 2026
அம்பேத்கர் உலகின் மாபெரும் தலைவர்களில் ஒருவர்; சாதி ஒழிப்பில் ஒரு தீவிரப் போராளி! - பெரியாரின் பார்வை
28.10.1956 அன்று வேலூர் மாநகர சபையில், பாபாஷேப் டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் அவர்களின் உருவப்படத்தைத் திறந்து வைத்து, அவரைப் புகழ்ந்து தந்தை பெரியார் ஈ.வி.ராமசாமி ஆற்றிய உரையின் சில முக்கியக் கருத்துக்கள் பின்வருமாறு:
அம்பேத்கர் உலகின் மாபெரும் அறிஞர்களின் சபையைச் சேர்ந்தவர். அவரை அத்தகைய ஒரு மாபெரும் அறிவாளியாக ஆக்கியது எது? கல்வியும் திறமையும் இரண்டாம் பட்சமானவையே. அவரை விட அதிகக் கல்வி கற்றவர்களும், அதிகத் திறமை வாய்ந்தவர்களும் பலர் உள்ளனர். எனவே, அம்பேத்கர் ஒரு மாபெரும் அறிவாளியாகத் திகழ்வதற்குக் காரணம் அவருடைய கல்வியோ திறமையோ மட்டுமல்ல, மாறாக அவருடைய அறிவும் திறமைகளும் மக்களுக்குப் பயனுள்ளதாக இருந்ததே ஆகும். மற்றவர்கள் தங்களின் கற்றலையும் திறமைகளையும் வெவ்வேறு வழிகளில் பயன்படுத்துகிறார்கள்.
அம்பேத்கர் சமீபத்தில் மட்டுமல்ல, நீண்ட காலமாகவே ஒரு நாத்திகராக இருந்தார். நான் ஒன்றைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்: உலகில் உள்ள மாபெரும் அறிஞர்கள் நாத்திகர்களே. நாத்திகர்களால் மட்டுமே ஆய்வின் உச்சத்தை எட்டி, அறிவைப் பிரகாசிக்கச் செய்ய முடியும். அவர்கள்தான் தங்கள் கற்றலையும் திறமைகளையும் உண்மையாகப் பயன்படுத்துபவர்கள்.
டாக்டர் அம்பேத்கர் ஒரு மாபெரும் அறிஞர். அதனால்தான் அவர் ஒரு மாபெரும் நாத்திகராகவும் இருந்தார். அவர் தனது சொந்த அறிவைப் பயன்படுத்தி, தான் கண்டறிந்தவற்றைத் துணிச்சலுடன் வெளிப்படுத்தினார். நம் நாட்டில், அறிஞர்கள் என்று அழைக்கப்படுபவர்கள் பெரும்பாலும் வெளிப்படையாகப் பேச அஞ்சுகிறார்கள். ஆனால் அவர் அப்படிப்பட்டவர் அல்ல—அவர் துணிச்சலுடன் பேசினார். அம்பேத்கர் பௌத்த மதத்தைத் தழுவியது, தற்போது உலகம் முழுவதும் நினைவுகூரும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வாகும். இப்போதும், அவர் சமீபத்தில்தான் மதம் மாறியதாகக் கூறப்பட்டாலும், உண்மையில் அவர் நீண்ட காலமாகவே மனதளவில் ஒரு பௌத்தராகவே இருந்தார்.
அதற்கு 20-30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை, அம்பேத்கர் இந்து மதத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மகாத்மா காந்தியைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவர் காந்தியைக் கடுமையாக விமர்சித்து, “காந்தி ஒரு பழமைவாத இந்து; மனுஸ்மிருதியையும் வர்ண அமைப்பையும் பாதுகாக்க விரும்புபவர். ஒடுக்கப்பட்ட (ஆதி-திராவிடர்) மக்களுக்கு அவரால் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று கூறினார். அவர் சாஸ்திர ஆதாரங்களை மேற்கோள் காட்டி, காந்தியின் சிந்தனை அவரது பழமைவாத இந்து நம்பிக்கைகளால் வடிவமைக்கப்பட்டது என்று வாதிட்டார்.
1930-35 காலகட்டத்திலேயே, அம்பேத்கர் சாதி ஒழிப்பு குறித்து தீவிரமான கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தார். பஞ்சாபில்
மதம் மாறிய பிறகு, அம்பேத்கர் ஓர் பிரகடனத்தை வெளியிட்டார்: “நான் இனி ராமர், கிருஷ்ணர், சிவன், இந்திரன் ஆகியோரைத் தெய்வங்களாக ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன். நான் அவதாரங்களை நம்புவதில்லை. நான் சிலை வழிபாட்டை நிராகரிக்கிறேன். நான் சாதி, மோட்சம், நரகம் ஆகியவற்றை நம்புவதில்லை. மரணச் சடங்குகள் போன்ற சடங்குகளை நான் நம்புவதில்லை. இனிமேல் இவற்றில் எதையும் நான் பின்பற்ற மாட்டேன்.” இன்று நாம் எதை விமர்சிக்கிறோமோ, அதையே நம்பவும் மறுக்க வேண்டும்.
இந்த நோக்கத்திற்காக “ஜாட்-பட் தோடக் மண்டல்” என்ற அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. நானும் அதில் உறுப்பினராகச் சேர்க்கப்பட்டேன். அவர்கள் சாதி ஒழிப்பு குறித்து ஒரு மாநாட்டை ஏற்பாடு செய்து, அம்பேத்கரைத் தலைமை தாங்க அழைத்தனர். அவர் ஒப்புக்கொண்டு, 100 பக்க ஆங்கில உரையைத் தயாரித்தார். அதில், அவர் பல மேற்கோள்களை அளித்து, சாதியை ஒழிக்க வேண்டுமானால், இந்து மதத்தையே ஒழிக்க வேண்டும் என்று வாதிட்டார்.
அமைப்பாளர்கள் அவரது உரையை முன்கூட்டியே ஆய்வு செய்தபோது, “இது சாதி ஒழிப்பு மாநாடு, இந்து மதத்தை ஒழிப்பதற்கான மாநாடு அல்ல. தயவுசெய்து அந்த அத்தியாயத்தை நீக்கிவிடுங்கள்” என்று கூறி எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். அம்பேத்கர் மறுத்து, “சாதியின் அடித்தளம் இந்து மதத்தில்தான் உள்ளது—அதைத் தவிர வேறு எதைப் பற்றி நான் பேச முடியும்?” என்றார். மற்றவர்கள் அவரைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றபோதும், அவர் தன் நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக நின்றார்: “நான் எழுதியுள்ளபடியே என் உரையை ஆற்றுவேன். நீங்கள் விரும்பினால் மாநாட்டில் அதை எதிர்க்கலாம்.” இறுதியில், அந்த மாநாடே ரத்து செய்யப்பட்டது.
நான் பின்னர் அவரிடமிருந்து அந்த உரையைப் பெற்று, அதைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்து, “சாதியை ஒழிக்கும் வழி” என்ற பெயரில் வெளியிட்டேன். அந்தக் காலத்திலும்கூட அவர் அவ்வளவு தீவிரவாதியாக இருந்தார். நாங்கள் இராமாயணத்தைப் பற்றி சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே, 1932-ஆம் ஆண்டிலேயே அவர் அதை பகிரங்கமாக எரித்துவிட்டார்.
சென்னையில் மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், பகவத் கீதையைப் பற்றிப் பேசும்போது, “கீதை ஒரு பைத்தியக்காரனின் உளறல்” என்று அவர் கூறினார். இது சி.பி. போன்ற பிரமுகர்களிடையே கடும் சீற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.
தனது பதவியில் இருக்கும் ஒருவர் அவ்வாறு பேசுவது முறையற்றது என்று ராமசாமி ஐயர் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார்.
1930-ல், ஈரோட்டில் நடைபெற்ற ஒரு சீர்திருத்த மாநாட்டிற்கு நான் அம்பேத்கரை அழைத்திருந்தேன். அவரால் கலந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும், அவருக்குப் பதிலாக மற்றவர்கள் வந்தனர். அவர் வந்திருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்.
ஒரு கட்டத்தில், அம்பேத்கர் இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறுவது குறித்தும் பரிசீலித்தார். நானும் மற்றவர்களும் அவருக்கு ஒரு தந்தி அனுப்பினோம்; அதில், அவசரப்பட வேண்டாம் என்றும், பெருந்திரளான மக்கள் அவரைப் பின்பற்றாவிட்டால், அங்கும் அவருக்கு மரியாதை கிடைக்காமல் போகலாம் என்றும் அறிவுறுத்தியிருந்தோம். பின்னர், பலரும் மதம் மாற வேண்டாம் என்று அவரிடம் வேண்டுகோள் விடுத்தனர். அப்போதும் கூட, இந்து மதத்தை விட்டு விலக வேண்டும் என்ற வலுவான எண்ணம் அவருக்கு இருந்தது. இறுதியில், அவர் பௌத்த மதத்தைத் தழுவினார்.
1954-ல் பர்மாவில் நடந்த உலக பௌத்த மாநாட்டில் நான் அவரைச் சந்தித்தபோது, நாம் உடனடியாக முறைப்படி மதம் மாறி, பௌத்தக் கொள்கைகளைப் பரப்புவதற்காக ஒரு பல்கலைக்கழகத்தைத் தொடங்க வேண்டும் என்று கூட அவர் பரிந்துரைத்தார். இறப்பதற்கு முன் அர்த்தமுள்ள ஒன்றை உருவாக்குவது பற்றி அவர் உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் பேசினார்.
மதம் மாறிய பிறகு, அம்பேத்கர் ஓர் பிரகடனத்தை வெளியிட்டார்:
நான் இனி ராமர், கிருஷ்ணர், சிவன், இந்திரன் ஆகியோரைத் தெய்வங்களாக ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன். நான் அவதாரங்களை நம்புவதில்லை. நான் சிலை வழிபாட்டை நிராகரிக்கிறேன். நான் சாதி, மோட்சம், நரகம் ஆகியவற்றை நம்புவதில்லை. மரணச் சடங்குகள் போன்ற சடங்குகளை நான் நம்புவதில்லை. இனிமேல் இவற்றில் எதையும் நான் பின்பற்ற மாட்டேன்.
இன்று நாம் எதை விமர்சிக்கிறோமோ, அதை நம்பவும் மறுக்க வேண்டும்.
அம்பேத்கர் மக்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாகத் திகழ்ந்தார். அவர் சாதி மற்றும் மத அநீதிகளுக்கு எதிராகத் துணிச்சலுடன் குரல் கொடுத்தார். அவர் தன்னலமின்றி உழைத்து, இந்தியா முழுவதும் அங்கீகாரம் பெற்றார். அவர் தன் மக்களைப் பௌத்த மதத்தை நோக்கி வழிநடத்தினார். இதே போன்ற மாற்றங்கள் இங்கும் நிகழலாம். அவர் தன் சமூகத்தினருக்குக் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் பிற வாய்ப்புகளைப் பெற்றுத் தருவதற்காகக் கடுமையாக உழைத்தார்; மேலும், வேலைவாய்ப்புகளில் 15% பிரதிநிதித்துவத்தையும் உறுதி செய்தார்.
அவர் உண்மையிலேயே ஒரு மாபெரும் தலைவர். அவருக்குப் பிறகு, அவரைப் போன்ற மற்றொரு தலைவர் உருவாவது சாத்தியமில்லை. அவர் சமத்துவ யுகத்திற்கு முன்பே தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்ட ஒரு தலைவராக இருந்தார். எனவே, அவருக்கு ஒரு நீடித்த நினைவிடம் அமைத்துக் கௌரவித்த வேலூர் மாநகராட்சி மன்றத்தை நான் பாராட்டுகிறேன்.
உபயம்: 'விடுதலை' – 7 வது டிசம்பர் 1956
